Rutte en een volkenrechtelijk mandaat

Na de EU-top gister in Brussel liet premier Rutte zich op de persconferentie uit over de mogelijkheid van het instellen van een no-fly zone boven Libië. Hij sloot deelname van Nederland aan een militaire missie niet uit, noemde een adequaat volkenrechtelijk mandaat als voorwaarde voor deelname aan een no-fly zone, maar stelde daarnaast expliciet dat er ook mogelijkheden voor ingrijpen zijn zonder VN-resolutie. De opmerkingen van Rutte doen onvermijdelijk terug denken aan het gezwabber van Balkenende over een adequaat volkenrechtelijk mandaat voor de inval in Irak.

Wat is populisme?

In Nederland liepen we aanvankelijk wat achter op de rest van Europa, maar sinds een jaar of tien hebben we die achterstand ruimschoots ingelopen en viert het populisme ook in de Nederlandse politiek hoogtij. Het fenomeen populisme is de afgelopen jaren keer op keer onderwerp van beschuldigingen, bespiegelingen en analyses geweest en volledig ingeburgerd in ieders politieke jargon. Vaak blijft echter onduidelijk wat daar nou precies mee bedoeld wordt: Populisme, wat is dat eigenlijk?

Het niet-aanvalsverdrag van Ineke van Gent

Op het PvdA-congres van 29 januari pleitte GroenLinks-Kamerlid Ineke van Gent voor een niet-aanvalsverdrag tussen GroenLinks, de PvdA en de SP. Op het GroenLinks-congres van 5 februari herhaalde ze dat pleidooi. Die oproep is opvallend om drie redenen: vanwege de partijen die betrokken zijn, vanwege het feit dat Ineke de enige is die zich hierover uitgesproken heeft en vanwege de strategische implicaties van zo’n publieke oproep.

Jolande Sap: Meer brains, minder branie

Het is niet makkelijk om één van de bekendste, populairste en meest mediagenieke politici op te volgen. Maar Jolande Sap heeft zich binnen no-time opgewerkt van een voor vele onbekende fractievoorzitter tot een door vriend en vijand gerespecteerd partijleider met een eigen profiel: meer brains, minder branie. Een blog over de stijl van misschien wel de intelligentste politicus van het binnenhof.

Femke

Femke vertrekt. Iedereen wist dat het eraan zat te komen, en toch was ik geschokt toen ik het hoorde. Er zijn niet veel mensen voor wie ik zoveel respect heb als Femke Halsema.

Pleidooi voor een Progressieve Alliantie

Femke Halsema herhaalde gisteravond in Pauw en Witteman haar pleidooi voor sociaal-progressieve samenwerking. Ze ging echter alweer een stapje verder dan tijdens haar toespraak over het twintig jarig bestaan: deze samenwerking moet verder gaan dan de dagelijkse linkse samenwerking in de Tweede-Kamer en gericht zijn op – ze noemde de woorden echt even – een gezamenlijk programma en een stembusakkoord. Directeur van het GL-wetenschappelijk bureau Dick Pels en electoraal geograaf Josse de Voogt zeggen daarover vandaag in de Volkskrant: Een alliantie van GroenLinks, D66 en het progressieve deel van de PvdA zou (…) de grootste partij van Nederland kunnen worden. Een warme ondersteuning van mijn kant voor dit pleidooi: waarom een progressieve alliantie ons kiezers gaat opleveren.

De hardheid van Wilders-Rutte-Verhagen

Het zijn niet de individuele maatregelen die zo vreselijk zijn, al zit er bijna niets tussen wat ik steun. Het is niet het gebrek aan daadkracht om de economie nou eens écht te gaan hervormen, die frustratie heb ik al jaren. Het is niet het feit dat woensdagavond twee dissidenten opnieuw tot diep in de nacht bedreigt, beledigt en onder druk gezet om dit kabinet er te laten komen, politiek is immers een harde zaak.

Het is het gevoel dat de drie heren overbrengen overbrengt. De hardheid van dit kabinet. De meedogenloosheid. De triomfantelijkheid waarmee de partijleiders elkaar gister bij de presentatie van het regeer- en gedoogakkoord op de armen sloegen, grappen maakte en uitstraalde: we gaan eens grondig een eind maken aan alles wat neigt naar soft, links of vriendelijk en gaan met harde hand een nieuwe wind door het land jagen. Een gure wind, een koude wind, een wind van armoede en antimoslimmaatregelen. Verhagen sprak nog een paar zalvende woorden over integratie, maar iedereen weet dat hij dat vooral deed om dissidenten in zijn partij te sussen. Zoals Geert Wilders het zei: “Ik ben niet zo van het verbinden en bruggen bouwen, maar als zij dat graag willen dan gun ik hen dat.”